Prototype #1: een kast, een kabelbinder en veel hoop
Ons allereerste prototype werd bij elkaar gehouden door kabelbinders en optimisme. Het werkte. Een beetje. Hier is wat we leerden.
Iedereen begint ergens. Wij begonnen met een tweedehands serverkast van Marktplaats, een rekenkaart die we met veel moeite op de kop hadden getikt en een zak kabelbinders van de bouwmarkt.
Wat we wilden bewijzen
Eén ding: dat een AI die goed genoeg is voor echt kantoorwerk, op één kast kan draaien. Zonder internet. Zonder datacenter.
Het antwoord bleek ja. Maar met een paar kanttekeningen.
De binnenkant. Twee modules, één kabelbinder te weinig.
Wat er misging
- Hij was heet. Na een half uur vragen stellen kon je er een tosti op maken. Niet ideaal.
- Hij was luid. Denk: stofzuiger. Op een kantoor. De hele dag.
- Hij viel om. Niet de software, de kast. Een kabelbinder hield het niet.
Wat er goed ging
De AI zelf werkte verrassend goed. We gaven hem een stapel openbare beleidsdocumenten en stelden er vragen over. De antwoorden waren raak, met verwijzing naar de juiste pagina. En er ging geen enkele byte naar buiten.
"Dit is de eerste keer dat ik een AI iets vraag en niet bang ben dat het ergens anders terechtkomt." (Onze eerste testgebruiker, een huisarts)
Wat nu?
Prototype 2 moet stiller, koeler en steviger. En we hebben besloten dat hij oogjes krijgt. Waarom? Daarover later meer.
Een voorproefje van prototype 2. Ja, met oogjes.
